आजच बोरीवली येथे वि. दा. सावरकर लिखित *संन्यस्त खड्ग* हे नाटक पाहिलं. हल्लीच्या मोजक्या दोन तीन पात्रं असलेल्या नाटकांच्या काळात अशी मोठी भरपूर पात्रं असलेली नाटकं दुर्मिळच होत चालली आहेत. पडदा उघडल्याबरोबर असलेल्या आल्हाददायक नृत्यामुळे सुरुवात

छान होते. परंतु पहिल्या अंकापेक्षा दुसरा अंक जास्त प्रभावी वाटतो. सर्वप्रथम असे जाज्वल्य विचारांचे नाटक सादर करण्याचे धाडस दाखवल्याबद्दल दोन्ही निर्मात्यांचे मनःपूर्वक

अभिनंदन आणि कौतुक. हृषीकेश जोशी यांचे दिग्दर्शन आणि अभिनय दोन्हीही अप्रतिम. तिन्ही गाणी अतिशय

प्रभावीपणे सादर केली. प्रेक्षकांकडूनही गाण्यांना उत्स्फूर्तपणे दाद मिळते. स्वातंत्र्यवीर सावरकरांच्या भाषेवरील

प्रभुत्वाबद्दल लिहावे तेवढे थोडेच. या नाटकातले त्यांचे विचार, दृष्टिकोन आजच्या काळातही सुसंगत वाटतात.

नाटकातले बुद्ध हे पात्र प्रेक्षकांना खरोखरच विचार करायला

प्रवृत्त करणारे आहे. प्रसंगांना साजेशी वेशभूषा आणि

आकर्षक नेपथ्य या नाटकाच्या जमेच्या बाजू आहेत. शेवटचा

लढाईचा प्रसंग तर डोळ्यांत पाणी आणणारा आहे. अहिंसा

आणि शस्त्र यांच्यातला संघर्ष हा सनातन विषय असून तो

असाच चालू राहणार.

रागिणी आणि रवींद्र बापट. नवी दिल्ली